10.000 buikjes en buiken gemeten in Vierdaagselegioen

Uit de eerste resultaten van het grote leefstijlonderzoek van inspanningsfysioloog prof. dr. Maria Hopman van het UMC St. Radboud blijkt dat een kwart van de mannelijke Vierdaagselopers en een derde van de vrouwelijke wandelaars een verhoogd risico heeft op chronische ziekten. Hopman greep het grootste meerdaagse wandelevenement ter wereld aan voor haar onderzoek naar de risico's van teveel centimeters in de taille. "De Vierdaagse biedt een uitstekend platform voor het leefstijlonderzoek," aldus Hopman, die benadrukt dat ook na afloop van de Vierdaagse de wandelaars hun gegevens digitaal kunnen achterlaten op www.vierdaagseonderzoek.nl.

Hilariteit op de persconferentie d.d. 7 juli jl. toen Hopman aankondigde onderzoek te doen naar de lichaamsvorm van de Vierdaagse-wandelaar. Was deze te kwalificeren als appel (vet rondom de buik) of als peer (vet rondom de heupen)? Het blijkt namelijk dat appel-types een verhoogd risico lopen op chronische ziektes. In het kader van het grote leefstijlonderzoek riep Hopman, die het onderzoek samen met Zorgverzekeraar VGZ uitvoert, alle Nederlandse Vierdaagselopers van 18 jaar en ouder op een vragenlijst in te vullen. De wandelaars werd gevraagd naar hun leefstijl, gezondheid en kwaliteit van leven. Tot nu toe hebben bijna 10.000 van hen de online vragenlijst ingevuld.

De gekleurde meetlinten hebben inmiddels menige buik omhelst. Op de laatste wandeldag blijkt dat de gemeten mannelijke Vierdaagsewandelaars een gemiddelde buikomvang van 96 centimeter hebben. 24 procent van de mannen komt in de 'gevarenzone' met een buikomvang van 102 centimeter. Bij vrouwen ligt de gemiddelde buikomvang op 85 centimeter en overschrijdt 33 procent van hen de risicogrens van 88 centimeter.

Een aantal vragen had betrekking op de reden waarom wandelaars deelnemen aan de Vierdaagse. 'Plezier' blijkt de belangrijkste reden te zijn om mee te lopen. Op een tweede plaats staat 'prestatie' gevolgd door 'gezondheid'. Dit is in overeenstemming met de reacties die Hopman kreeg toen zij de linten aan de wandelaars uitreikte. "Ze werden met de nodige humor ontvangen", vertelt Hopman, "maar tegelijkertijd stonden de lopers letterlijk even stil bij hun gezondheid."

Echte mannen huilen niet

"Echte mannen huilen niet" zondag 4 september op Nederland 2

Zondag 4 september, 14.00 uur zendt de BOS op Nederland 2 Echte mannen huilen niet uit. Een confronterende en ontroerende documentaire van Anneloor van Heemstra over drie mannen die een training mindfulness volgen. De herhaling is 10 september om 10.00 uur.

Ook vuilnismannen mediteren. In de documentaire Echte mannen huilen niet volgt Anneloor van Heemstra een grofvuilverwerker met hartklachten, een chauffeur uit Irak met een oorlogstrauma en een overspannen leidinggevende bij hun training mindfulness. Ze hebben het gevoel dat ze geen controle hebben over hun eigen levensgeluk. Daar hopen ze met meditatie wat aan te veranderen. De mannen leren om aandacht te schenken aan de heftige emoties die komen en gaan en ze te accepteren.

Mindfulness is gebaseerd op de Boeddhistische Vipassana-meditatie. Deze vorm, die zich richt op het accepteren van 'wat er nu is', blijkt erg geschikt te zijn voor mensen met stressklachten. Daarom wordt mindfulness vaak ingezet door bedrijven voor werknemers in de ziektewet.

Vuilnisman Fred had voordat hij aan mindfulness begon nooit van meditatie gehoord. 'Ik had extreme angst om dood te gaan. Daardoor was ik thuis niet meer te genieten. Op mijn werk werd ik om alles kwaad. Dus ik dacht: Baat het niet dan schaadt het niet. Maar ik stond wel even raar te kijken toen we op een matje moesten gaan liggen voor de bodyscan.' Zijn vrouw Dienie noemt zijn mediteren spottend dementeren. Fred: 'Dat maakt mij niet uit. Ik voel dat ik er wat aan heb. Die angsten heb ik nu meer onder controle.'

Chauffeur Azad vertelt dat zijn naam 'vrij' betekent. 'Maar ik ben nooit vrij geweest. Toen ik jong was sloegen mijn ouders mij. Ik vluchtte naar het leger toen ik zestien jaar was, maar daar was ik nog minder vrij. Na mijn desertie ben ik maandenlang gemarteld in de Abu Graib gevangenis in Bagdad en ter dood veroordeeld. In Nederland ben ik veilig, maar ik zit vast aan mijn herinneringen. Ik heb overal pijn, dat komt nog van de martelingen. Ik ben nu 54 jaar. Ik mediteer omdat ik hoop dat ik me de rest van mijn leven vrijer kan voelen van de herinneringen, de angst, de woede en de pijn.'

Website Boeddhistische Omroep